Column Ik denk dat ik kan schrijven.

Ik denk dat ik kan schrijven.
En daarom ervaar ik ook de onweerstaanbare drang om jullie mijn mijn inziens briljante stukje proza te laten opnemen, in de ijdele hoop positieve reacties los te weken die mij zullen motiveren dit soort dingen nogmaals te doen. Zoals misschien is opgevallen heb ik twee keer achter elkaar het woord "mijn" gebruikt (respectievelijk 42 en 41 woorden geleden), wat uiteraard van geen belang is, maar toch wou ik er jullie even op wijzen, voor het geval jullie ogen die twee woordjes van elk vier letters lang - het zou wat vreemd overkomen moest hetzelfde woord de ene keer meer letters tellen dan de andere keer - absorbeerden zonder te denken "tiens, hier staat twee keer hetzelfde woord!". Maar kom, dat is ondertussen al respectievelijk 113 en 112 woorden geleden, dus laten we (dat wil zeggen, ik) er nu over ophouden. Heb ik trouwens reeds vermeld dat dit stukje tekst, deze aaneenschakeling van woorden, louter dienst doet als bestrijding van verveling langs mijn kant? Het zou redelijk zonderling zijn (wat een voortreffelijk woord is “zonderling” toch, vind je niet?) als ik dit neer zou pennen – lees: typen – voor jullie amusement. Daar ben ik niet mee gediend, want iets anders dan verwijten zal deze passage me toch niet opleveren. Bij nader inzien wil ik daar nog medelijden aan toevoegen. Verwijten en medelijden dus. Een som van twee woorden, die ik helaas niet kan oplossen. Het zou immers niet echt van bijster veel originaliteit getuigen om nu iets te zeggen als “verwelijden”, maar kijk, zonder van niet echt bijster veel originaliteit te getuigen heb ik het toch gedaan. 1-0 voor mij. Straks waarschijnlijk zelfs 2-0, nadat jullie doorhebben dat dit eigenlijk nergens over gaat. Aan de andere kant wordt het vermoedelijk 2-63 als ik jullie ooit tegenkom, vanwege het feit dat ik een mep in mijn gezicht zal krijgen voor het verpesten van 1 minuut, 8 seconden en 97 honderdsten van jullie kostbare tijd (geteld van het woord “ik” tot aan het woord “van”). Als je verder leest, of gewoon traag bent, zal deze verspilde periode uiteraard groter worden. Daarom, voor mijn eigen veiligheid:

Tot de volgende keer!
(lees: tot nooit meer, want ik heb ondertussen besloten een punt te zetten achter mijn schrijverscarrière die 10 minuten geleden van start ging)