(Poll) Creatieve wedstrijd: Gedichten vrijheid

Dwaze dwarrelende dagdromen
die zich aan mij vergrijpen
op een pompeuze, compulsieve
en beestachtige wijze
zie mij komen
zie mij gaan
zo pomp ik al wat ik bezit
mijn fluwelen zachtzijden gevolg
langzaam maar geopenbaard
in haar
uitgebuit maar vrijgevochten
ja
die geweldige vrijgeit
die de boer bezit en
nu eventjes
was ze van mij

Kom me redden uit de klauwen van verveling,
wees mijn prins op het witte paard
die me uit mijn toren van verval en decadentie haalt.

Verras me, vergas me
met je buitengewone ideeën over vrijheid en avontuur.
Laat me proeven van je drang
naar alles wat niet werelds is of normaal.

Bekeer me van die dingen die jij zo teder le fil du jour noemt,
de sleur,
de dagelijkse taken die een mens zo gauw
en zo gemakkelijk de verdoemenis in helpen

Vergeet het leven dat je voorheen leidde,
en neem me mee op een onvergetelijke reis.
Jij en ik, ik en jij,
laat ons leven van de liefde.
We zullen de vrijheid inademen en omarmen,
alsof het ons eigen kind is
dat we koesteren en verwennen.

Zo en alleen zo zullen we het begrip aards overstijgen en groeien,
groeien in ons besef dat wij tweeën niet klein, nietig of onbelangrijk zijn
want zo iemand kent zijn vrijheid niet,
wij wel.

Een zucht van verlossing
een zucht van verrukking
een zucht van geruststelling
is dat hoe vrijheid voelt?

Een sprankeltje geluk
een sprankeltje hoop
een sprankeltje schoonheid
is dat hoe vrijheid smaakt?

Een leven vol liefde
een leven vol rijkdom
een leven vol alles en niets tegelijk
is dat wat vrijheid is?

En als dit het werkelijk blijkt te zijn
laat jij me dan vrijheid ervaren?

vrijheid

ik zit gevangen
boem
boorplatform stuk
ik ben vrij
vrij vuil

Ceci n’est pas de la liberté

Laat de wereld los
vergeet alle wezens en hun wetten
laat wat moet aan je voorbij gaan
en geef je niet over aan wat nu eenmaal is

Keer je af van de façade
en verdwijn niet in de massa
maar onthoud wie je bent in de leegte
in dat wat nooit is
maar altijd zal zijn

15 stappen en je bent er
weg van elke dag en elk uur
ongebonden in je hoofd en in je hart

Nog 10
het verstomt langzaam en
de wereld is de jouwe

Binnen 5 passen ben je buiten
uit de sleur en het proces
van verval en gewelddadigheid

Nog 2 en 't is aan jou
maar zou een vrouw je kunnen stoppen
je duwt en vecht met bloed en tranen

Zij begraven, jij verstopt
donker, koud en jij die weet
hoe duur vrijheid werkelijk is

NOOIT EERDER.. was de mens zo vrij. Vrij om te KIEZEN! Vrij om te denken..
Vrijheid is een bloem.. zachtjes waaiend in de wind.. vanuit een bloempot..
Een bloempot! Gemaakt van aardewerk.. met liefde geschapen.. met liefde beschilderd.. heeft geen besef van vrijheid..
Het is ONSCHULD, in z'n puurste vorm.

Geboren als slaaf...
Oh moeder der ongenegenheid.
Verlangend naar datgene wat men niet kan verklaren.
Het onvatbare temmen, als de vuurvlieg in de handpalm.
Gevangen...
Strijdend tot de dood zullen we ten onder gaan!
Voor datgene wat we niet kunnen bevatten.
Het instinct vervaagt, maar de ziel leeft verder...

Veilig en zonder vrees,
Reizend naar de hoeken van de wereld,
In duister of onder zon,
Jagend, altijd, op een horizon,
Happend naar de bergen, bijtend naar de zee
Eens hier, dan daar, nooit verveeld,
Inmiddels ver van huis, maar nooit last van heimwee,
Dat is vrijheid, of toch het begin.

Vrijheid is niet wat ik denk dat het is.
Het is iets meer dan mijzelf,
iets breder en verder dan mijn horizon.
Waar ik niet aan kan.
Het is iets dat geen interesse toont in mij.
Nu nog niet.
Het kinderlijke is nog te dichtbij.
Of is het net dat kind die met verplichtingen opgroeit?
Of is het eerder de volwassene die kan kiezen?
Ik ben niet de persoon die vrijheid kan definiëren
want een eigen definitie heb ik zelfs niet.

Deze woorden zijn niet vrij,
door mij getrouwd met de tijd.
Deze letters zijn mijn slaven,
door mij ontmoedigd en stil.
Mijn zinnen buigen naar mijn wil,
mishandeld en onderdrukt.
En bijna vergeet ik mijzelf.
Ik ben niet vrij van het uur,
in verbintenis met de sadistische Saturnus.
Als slaaf van mijn ego,
verslagen en zwijgzaam.
Mijn lichaam volgt mijn zin,
onderdanig door een overvloed aan onschuld.
Bijna vergeet ik dat vrijheid slechts een woord is.

Ik laat mijzelf eindelijk los en kijk toe hoe ik zweef.
Ik red het wel alleen want dat is wat ik wil.
Dan zeg ik: "Ziet ge wel, Ik heb uw ogen open gedaan."
"Doet het pijn?"
Het doet me alles.
Het doet mij niets meer of niets minder dan alles waar ik ooit van droomde.
En die vrijheid, man toch.
Die is zo helder als een dag in de lente en zo puur als de allereerste glimlach.